Ἀπὸ ἐμέναν ἐλεύθερα, ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ ἀντίῤῥησις ἀπὸ τὸν κο καθηγητή.

Ἀκριβῶς σὲ αὐτὴν τὴν λεπτομέρεια, τῆς «ἀτομικῆς (;;;) εὐθύνης τοῦ λαοῦ» εἶναι ποὺ διαφωνοῦμε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια. Ἐσὺ θεωρεῖς αὐτὰ τὰ ἀνθρωπόμορφα ἀνθρώπους. Ἐγὼ πάλι ὄχι. Ὁπότε ἐάν, κατ΄ ἐμέ, δὲν εἶναι ἄνθρωποι τότε συνεπάγεται πὼς δὲν εὐθύνονται, διότι ἀδυνατοῦν (ἀντιληπτικῶς, νοητικῶς καὶ κατ΄ ἐπέκτασιν ἠθικῶς) νὰ νοήσουν-ἀντιληφθοῦν-συνειδητοποιήσουν τὶς ἐπιπτώσεις τῶν ἐπιλογῶν των. Εἶναι ζήτημα ἐκπαιδεύσεως καὶ μόνον καὶ ἔχουν ἐκπαιδευθεῖ θαυμασιότατα νὰ παίζουν τὸν ῥὁλο τοῦ γλείτσα ἤ ὁποιονδήποτε ἄλλον παρεμφερῆ, ποὺ δεν θὰ τοὺς βγάλῃ ἀπὸ τὰ «κουτάκια» των. Κατ’ ἀντιστοιχίαν, βεβαίως βεβαίως, μποροῦν νὰ ἐκπαιδευθοῦν γιὰ νὰ εἶναι κόσμιοι, ἠθικοὶ (κυριολεκτικῶς κι ὄχι …ὀλίγον καὶ κατὰ περίπτωσιν), ἔντιμοι, ὑπερασπιστικοί, ὑποστηρικτικοί, φιλάνθρωποι ἤ καὶ θρησκευόμενοι καὶ πρὸς τοῦτον δυνάμεθα νὰ διακρίνουμε κάποιες καλλίτερες (λέμε τώρα) συνθῆκες ἤθους στὸ παρελθόν. (Μὴ πᾷς ὅμως καὶ πολὺ μακρυά… Τόν Πᾶνο Κολοκοτρώνη καί τόν Ὀδυσσέα καί τόν Καραϊσκάκη ποιοί τούς …«ἐκκαθάρισαν»; Τοῦρκοι, Ἄγγλοι, Γάλλοι ἤ….;;;;)
Κατ’ ἐμὲ τὸ πρόβλημα εἶναι στὸ ποιὸς ἐκπαιδεύει (κατὰ τὸ ποιός μετρᾶ τὶς ψήφους ἤ ποιὸς ἐκδίδει τὸ χρῆμα). Αὐτὸς ποὺ ἐκπαιδεύει μεριμνᾶ νὰ δημιουργήσῃ πανομοιότυπα λεχριτάκια μὲ αὐτὰ ποὺ ἔως τώρα τὸν ὑπηρετοῦσαν. Κι αὐτὸ κάνει ἐδῶ καὶ αἰῶνες. Ἡ κεντρικὴ ἐξουσία (μὲ βιτρίνες: κράτη σήμερα, θρησκείες, ἰδεολογίες-κινήματα κλπ κλπ κλπ) ἔχει φυσικὰ πλήρως ἐξελιχθεῖ (ἀνεξαρτήτως τῶν προσωπείων του ἤ τῶν τίτλων ποὺ τὴν χαρακτηρίζουν) κι ἔχει μετουσιωθεῖ σὲ κρατικὸ ἤ εὐρωπαϊκὸ ἤ παγκόσμιο κεντρικὸ δίκτυο-μηχανισμό-σύστημα ἐκπαιδεύσεως καὶ ἐπιτρέπει μόνον μικρὲς ἀποκλίσεις στοὺς τοπικοὺς «δεσμοφύλακες» («ἀνθρωποφύλακες» καλλίτερα), διατηρῶντας πάντα τὸν κεντρικὸ ἔλεγχο, στήνοντας ὅλο καὶ αὐστηρότερα πλαίσια αὐτό-ἐλέγχου κι αὐτό-προστασίας του. Κι ἀκριβῶς ἐκεῖ εἶναι τὸ «κλειδί»: νὰ μεταβιβάζεται ἡ εὐθύνη τῆς ἀνθρωποφυλάξεως στὸ …ὑποκείμενον τοῦ ἐλέγχου. Ἤ, γιὰ νὰ τὸ λέμε ὀρθά, ἐγὼ καὶ μόνον ἐγὼ εὐθύνομαι γιὰ τὸ ἐὰν θὰ εἶμαι ὅπως μὲ ἔχουν προγραμματίσει ἤ ἐὰν θὰ παρουσιάζω ….βλάβες.
Κατ’ ἐπέκτασιν ἐσένα (ὅπως κι ἐμέναν) δὲν σὲ ἐτσάκισε κάποιος δικαστὴς ἤ ὑπουργὸς ἤ πρωθυπουργὸς ἀλλὰ ὁ γείτονάς σου, ὁ συνάδελφός σου ἤ ἀκόμη κι ὁ συγγενής/φίλος σου διότι, πολὺ ἁπλᾶ, ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ εἶναι ἄριστα ἐκπαιδευμένος γιὰ νὰ προκαλῇ δολιοφθορὰ σὲ κάθε τί ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀπειλήσῃ (βάσει τῆς προσεκτικῆς ἐκπαιδεύσεώς του) τὴν (ἐπισήμως) ἀσφάλειά του (φυλακή του), ἀντιδρᾶ (ἐπιφανειακῶς καὶ) ἀποφασιστικῶς ὅπως τοῦ ἔχουν ὑπαγορεύσει ἐκλογικὲς (μαζικὲς ὑστερίες), κοινωνικὲς (ὁπαδικότητες) τάσεις ἤ κι ἀκόμη ἐχθρικὲς ἐξάρσεις (πόλεμοι), ποὺ ὅμως μονίμως ἐλέγχονται καὶ κατευθύνονται ἀπὸ ἕναν κεντρικὸ ἐγκέφαλο. Δὲν εἶναι αὐτόνομα ὄντα ἀλλὰ πλήρως κατευθυνόμενα. Μάζες; Ζόμπυ; Σκιές; Τί σημασία ἔχει; Δὲν δύνανται νὰ «βουτήξουν» ἐντός των καὶ νὰ ἀντικρύσουν, γιὰ νὰ κατανοήσουν καὶ νὰ ἀνασύρουν ταὐτότητες, συνειδήσεις καὶ περὶ Ἐλευθερίας (δι)-Αἴσθημα. Εἶναι ΤΙΠΟΤΑ!!!!!!!! Πῶς μπορῶ νά θυμώσω στό ΤΙΠΟΤΑ; Τὴν «βλάβη» τὴν ἔχεις ἐσὺ καὶ τὴν ἔχω ἐγώ. Αὐτοὶ μία χαρὰ ἀναπαράγουν ὅσα τοὺς ὑπαγορεύονται.
Ὑπάρχουν σαφῶς στιγμὲς ποὺ μὲ ἐντυπωσιάζουν ὅλα αὐτὰ τὰ ἐγκλήματα, ἀλλὰ ὅταν σταθῶ ψύχραιμα ἀπέναντί των ἐπανα-διακρίνω τοὺς κεντρικοὺς πυλῶνες καὶ …ἡσυχάζω, διότι κατανοῶ πὼς δὲν ἔχει ἀλλάξει κάτι, παρὰ μόνον οἱ …τίτλοι καὶ οἱ βιτρίνες.
Κι ὅσο γιὰ τὰ ἀτομικά μας παθήματα (ποὺ εἶναι πολλά, καὶ τὰ δικά σου καὶ τὰ δικά μου᾿ ἀλλὰ δὲν τυγχάνουν -ἐπισήμως- συγκρίσεως) σήμερα τολμῶ νὰ πῶ (δημοσίως) πὼς δὲν εἶναι ζήτημα ἀτομικῶν ἐπιλογῶν τὰ εἰς βάρος μας κτυπήματα, ἀλλὰ πάλι (καὶ πάλι καὶ πάλι καὶ πάλι) ἀποτέλεσμα τῆς πολὺ συστηματικοποιημένης ἐκπαιδεύσεως τοῦ κεντρικοῦ μηχανισμοῦ, ποὺ παράγει δειλά, ὑπάκουα καὶ σύννομα ἀνθρωποειδῆ, τὰ ὁποία θὰ μποροῦσαν νὰ αὐτοκτονήσουν γιὰ ἕνα …κινητό, ἀλλὰ οὐδέποτε νὰ ὑπερασπισθοῦν τὸ παν-ἀνθρώπινον δίκαιον τῆς Ἐλευθερίας καὶ τὸ ἠθικόν, ἀκόμη κι ἐὰν γνωρίζουν πλήρως τὶς συνθῆκες τῆς ἀδικίας. Ποῦ νά μπλέκουν τώρα; Κι ἔτσι πορευόμεθα μὲ τὴν ΕΛΑΣ (ποὺ μᾶς ἀστυνομεύει καὶ μᾶς κρατᾶ συννόμους, ὅταν ξεφεύγουμε), τὸν ΕΛΑΣ ποὺ μᾶς κάνει μία ἀπὸ τὰ ἴδια (μὰ στὸ πιὸ ἄγριο) καὶ τώρα τὸ / τήν / τὸν ΕΛΑΣ τοῦ ἀλεξέι (τὸ ἄρθρον ἀναλόγως τοῦ πῶς ἀντιλαμβάνεται κάποιος τὴν σεξουαλικότητά του!), ποὺ ἔφθασε γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσῃ τὸν μηχανισμό.
Φίλε (μοῦ ἐπιτρέπεις φαντάζομαι μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια) Δημήτριε… Καλὴ ἡ ὀργή μας… ἀναγκαία… ἀλλὰ ἐὰν δὲν δυνάμεθα νὰ τὴν χρησιμοποιήσουμε σὰν μαχαίρι καὶ νὰ ξύσουμε τὶς πληγές μας, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὶς μολύνσεις, εἶναι ἄχρηστος καὶ αὐτό-καταστροφική.
Κι ὄχι… δὲν σκέπτομαί …χριστιανικῶς, ἀλλὰ Ἑλληνικῶς, διότι διαρκῶς περιστρέφομαι γύρω ἀπὸ τά:
– Προτιμῶ νὰ διοικῇ ἕνας λῦκος μίαν ἀγέλη προβάτων, παρὰ ἕνα πρόβατο μίαν ἀγέλη λύκων.
– Παραμένω κρίκος ἁλυσῖδος σὲ ἕναν μηχανισμὸ ἀφανῆ, καθαρὰ Ἑλληνικό, Προμηθειακό, ποὺ κέντρο του ἔχει τὸν Ἄνθρωπο (ὅπως τὸν ἐννοῶ ἐγὼ κι ὄχι ὅπως μᾶς ὑπαγορεύουν).
– Ἡ ἀπελευθέρωσις τοῦ Ἀνθρώπου ὁδηγεῖ σταθερῶς στὴν ἐνδυνάμωσιν τῶν «λύκων» καὶ στὴν ἀναστροφὴ ἐλέγχου τῆς παραπάνω μηχανικῆς.

Ἐπὶ πλέον πάντα θὰ πρέπῃ νὰ ἐνθυμούμεθα πὼς ἡ κατασκευὴ τοῦ (κάθε) Ἑλληνικοῦ λαοῦ δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ βλέπουμε, ἀλλὰ κάτι ἄλλο ποὺ θὰ θέλαμε νὰ βλέπουμε. Αὐτὸ τὸ κάτι ἄλλο ὅμως ἔχει δηλητηριασθεῖ (ἐμβολιασθεῖ) καὶ ὀφείλουμε νὰ καταστρεύσουμε αὐτὸν τὸν ἐμβολιασμό.

Κατ’ ἐπέκτασιν ὑποχρεούμεθα νὰ πορευόμεθα μὲ ὑπομονή, ἐπιμονὴ κι ἐμμονὴ μόνοι μας πρὸς τὴν ἀτομική μας Ἐλευθερία, ἀγνοῶντας τὰ δηλητήρια, τοὺς δολιοφθορεῖς καὶ τοὺς ἐκφυλισμούς.

Με όλον τον σεβασμό κύριε καθηγητά
Έχω πλήρη επίγνωση τής τεραστίας διαφοράς πού υπάρχει μεταξύ υμών σε γνώση και πνευμα
Αυτό δεν είναι φιλοφρόνηση αλλά διαπίστωση
Ωστόσο έχοντας ζήσει πολύ όμοιες καταστάσεις με εσάς έχω βρει και την απάντηση που με έχει απαλλάξει από την απορία αλλά και την βάσανο της αποδοσεως ευθυνών στον εαυτόν μου
Εάν επιθυμείτε και εάν η φίλη Φιλονοη το επιτρέπει θα ήταν χαρά μου να σάς την διατυπώσω

Καὶ μὴ λησμονοῦμε τὸ νέο «φροῦτο» τοῦ «ἑλληνικοῦ ἔφ μπὶ ἄει (ξεφορτώσου μας)»… Ἀλλὰ μᾶλλον τοῦς ἐτελείωσαν τὰ προσχήματα καὶ ἐπὶ τέλους δηλώνουν τὸν ἀληθῆ γενιτσαρισμό των.