Συχνὰ περιφρονοῦμε ὅλα αὐτὰ ποὺ ἡ ἀπωτέρα μας Ἱστορία μαρτυρᾶ. Φθάνουμε μάλιστα, κάποιες φορές, σὲ σημεῖον τέτοιον ποὺ ἀκόμη καὶ νὰ γελᾶμε μὲ ὅσα ἡ μυθολογία μας (ἤ, ὀρθότερα, ἡ ἀπωτέρα μας Ἱστορία) μαρτυρᾶ, μὴν ἀντέχοντας νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς τόσες πολλὲς ἀλήθειες, ποὺ σὲ αὐτὴν ἐνυπάρχουν, θὰ μποροῦσαν, σὲ μεγάλον βαθμό, νὰ μᾶς καταδείξουν ἀκόμη καὶ τὴν διαδρομὴ ποὺ πρέπει νὰ χαράξουμε, πρὸ κειμένου νὰ φθάσουμε στὴν Ἐλευθερία μας. Κι ἔτσι, πιστεύοντας γιὰ …παραμυθάκια ὅλες αὐτὲς τὶς πληροφορίες, τὶς προσπερνοῦμε δίχως νὰ ἀντιληφθοῦμε πὼς εἶναι κι αὐτὲς ποὺ θὰ μᾶς δώσουν πολλὲς ἀπαντήσεις καὶ γύρω ἀπὸ τὶ ποιοὶ εἴμαστε ἀλλὰ καὶ γύρω ἀπὸ τὸ τὶ πρέπει νὰ κάνουμε. Συνέχεια →

Κάθε μας ἡμέρα, ὅπως κι ἐὰν «ἔρχεται», φέρνει κάτι νέο, ποὺ ἔως ἐχθὲς δὲν ὑπῆρχε στὴν ζωή μας.
Τὸ ἐὰν θὰ τὸ δεκτοῦμε, ἤ ὄχι, ἐξαρτᾶται μόνον ἀπὸ τὸ ἐὰν θὰ μπορέσουμε νὰ τὸ δοῦμε, ἐπεὶ δὴ ἐμεῖς θὰ ἔχουμε ἀμβλύνει τὸ ὀπτικόν μας πεδίον πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις.
Συνέχεια →

Στὴν ζωή μας ΔΕΝ κάνουμε κύκλους. Ἡ κάθε «περιστροφή» μας, γύρω ἀπὸ …«κάτι», εἶναι τμῆμα μία σπείρας πού, ἀναλόγως τῆς ὀπτικῆς της, εἶναι ἀνοδικὴ ἤ καθοδική. Οὐδέποτε στατικὴ κι ἐπίπεδη. Συνέχεια →

Κι ἐμεῖς πρέπει νὰ τοὺς εὕρουμε…
Νὰ σπάσουμε κάθε ἁλυσίδα ποὺ μᾶς ἀκινητοποιεῖ καὶ μᾶς ἀπομονώνει καὶ νὰ ξεκινήσουμε νὰ ἀνοίγουμε τὰ φτερά μας…
Νὰ ξαναδοῦμε τὰ πάντα ἀπὸ τὴν ἀρχή, μὲ νέο βλέμμα…
Νὰ κτίσουμε νέες σχέσεις καὶ νὰ γκρεμίσουμε τὶς παλαιές…
Νὰ δοῦμε τοὺς Ἀνθρώπους στὰ μάτια, νὰ τοὺς ἀναγνωρίσουμε καὶ νὰ συμπορευθοῦμε… Συνέχεια →