Ἡ ἀλήθεια γιά τήν φήμη (ἐπανάληψις)

Ὁ Πολύφημος εἶχε φήμη

Για προσέξτε λίγο την παρακάτω ιστορία….

Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπροστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.

Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα
 δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής Συνέχεια

Τὶς περισσότερες φορές…

Τὶς περισσότερες φορὲς φορτώνουμε τὴν ζωή μας μὲ τόσες προσδοκίες, ποὺ χάνουμε τὸ ἀληθινό της νόημα καὶ σπεύδουμε νὰ ποδοπατήσουμε ἤ νὰ καταστρέψουμε τὴν εὐτυχία, ἐὰν δὲν εἶναι ἀκριβῶς στὸ νούμερό μας. Συνέχεια

Τὶς σημαῖες νὰ κυματίζουν! (ἀναδημοσίευσις)

Χρόνια πολλὰ καὶ καλὰ Ἕλληνες!

Σήμερα ἐορτάζουμε τὴν ἡμέρα τῆς Ἐλευθερίας τοῦ γένους!

Μίας ἐλευθερίας πετσοκομμένης, ἀλλά, τοὐλάχιστον, λίγο καλλιτέρας ἀπὸ τὰ σκοτάδια τῆς σκλαβιᾶς τοῦ Τούρκου δυνάστου!

Ἀπὸ τότε ἔως σήμερα Ἕλληνεςἔχουν περάσει 190 χρόνια! Συνέχεια

Δὲν εἶναι ἁπλὸ σήμερα νὰ εἶσαι Ἕλλην…

Ὄχι, δὲν εἶναι ἁπλό…
Εἶναι ἀπὸ τὰ δυσκολότερα καὶ τὰ σημαντικότερα…
Εἶναι ἡ Ἀνάγκη ποὺ ὅμως δὲν γνωρίζουμε ἀκόμη τὸ πῶς θὰ τὴν ἐπιλύσουμε…

Μὴν σκεφθεῖτε πὼς τὸ νὰ πασχίζῃ σήμερα κάποιος νὰ ζήσῃ ὡς Ἕλλην ἔχει νὰ κάνῃ μὲ ἐθνικιστικὲς παρακρούσεις ἤ μὲ κάθε τύπου ἀκραῖες κορῶνες.
Συνέχεια

Δὲν εἶναι τὸ φῶς ποὺ χρειαζόμαστε ἀλλὰ ἡ φωτιά…

Δὲν εἶναι τὸ φῶς ποὺ χρειαζόμαστε, ἀλλὰ ἡ φωτιά…
Δὲν εἶναι ἡ βροχούλα, ἀλλὰ ἡ βροντή….
Χρειαζόμαστε τὴν καταιγίδα, τὸν ἀνεμοστρόβιλο καὶ τὸν σεισμό…
Kαλημέρα….
Συνέχεια

Ὅπως τώρα, ἔτσι καὶ τὸ 1821.

Ὅπως τώρα, ἔτσι καὶ τότε.
Ὅπως τότε ἐξεκίνησαν λιγοστοί, ἔτσι καὶ τώρα… Λιγοστοὶ ἔχουν ξεκινήσῃ.
Ὅπως τότε ἐλάχιστοι μπῆκαν ἐμπρὸς κι ἐξέθεσαν ἑαυτούς, ἔτσι καὶ τώρα, ἐλάχιστοι τολμοῦν καὶ μπαίνουν ἑμπρός, ἐκθέτοντας ἑαυτούς.
Ὅπως τότε οἱ πολλοὶ ἐκρύφθησαν στὰ χωριά τους, στὶς καθημερινές τους ἐργασίες, στὴν ὑπηρεσία τῶν ἀγάδων, ἔτσι καὶ τώρα, οἱ πολλοὶ κρύβονται πίσω ἀπὸ ἕνα πληκτρολόγιο ἤ μία τηλεόρασι ἤ στρώνονται σὲ ἕναν καναπέ.
Τίποτα δὲν ἔχει ἀλλάξῃ! Ἀπολύτως τίποτα!
Συνέχεια